Lemony Snicket: van boek naar film naar TV serie

Ik werkte in een boekwinkel toen ik het eerste deel van een nieuwe kinderboekenserie in handen kreeg: A Series of Unfortunate Events, geschreven door Lemony Snicket. Alles was curieus aan dit boekje: het was klein, prachtig vormgegeven en dan die rare naam van de schrijver. En de titel van dat eerste boek: A Bad Beginning. Wie wordt daar nou niet nieuwsgierig van? Het boekje ging dus gelijk via de kassa mee naar huis. En zo viel ik voor de serie en het verhaal.

Boek, toen film en daarna TV serie

Het boekje was ontzettend leuk, ondanks dat het allemaal ontzettend vreselijk was. Het ging over drie weeskinderen en een gemene ‘oom’ die hen van hun erfenis wilde afhelpen. Stiekem was het juist erg hoopgevend. Want de drie weeskinderen konden zichzelf steeds redden of vonden hulp op de juiste momenten. En Lemony Snicket was ook een personage! Ik wachtte met smart op de volgende delen en tot deel 13 bleef ik redelijk geinteresseerd in het verloop van het verhaal.

(Het is gewoon zo dat 13 delen lang lezen over vreselijke dingen, ook met humor, wel een beetje gaat vervelen. Ook na een wending in de serie werd het nooit meer zo goed als de eerste drie boeken, maar ik heb deze serie wel helemaal uitgelezen en van elk boekje genoten.)

Het duurde toch wel een poosje voor het boek (de eerste drie boeken bij elkaar) verfilmd werden. A Series of Unfortunate Events (de film) verlegde de nadruk op de gemene Count Olaf, gespeeld door Jim Carrey. Die kon als geen ander de gemene man een randje absurde humor meegeven, zonder in te leveren op zijn dreigende aanwezigheid en gemeenheid. Met Meryl Streep, Dustin Hoffman en Billy Connolly was het best een impossante cast.

En net als Phillip Pullmans His Dark Materials werd er uiteindelijk ook een tv serie van gemaakt, die ik niet gevolgd heb omdat de film en het boek al te perfect waren. De trailer van de serie gaf mee geen fijne ‘vibes’ dus ik heb die overgeslagen.

De boekenserie: nog steeds een aanrader

De humor in de boekenserie is mijn type humor. De schrijver richt zich vaak aan de lezer, vraagt of iets normaal is of hij laat kleine hintjes vallen over zijn eigen leven. Wat is zijn relatie tot de Baudelair familie en de weeskindjes waar hij zo bezorgd om is? En als hij zo bezorgd is, waarom komt hij dan niet uit de schaduw om ze te helpen en een veilig thuis te geven? Maar hij blijft ook in het verhaal zo netjes op de achtergrond dat je alsnog meeleeft met de kinderen en de schrijver niet verantwoordelijk houdt voor de vreselijke dingen die hen overkomt. Terwijl het, meta-niveau, natuurlijk de schrijver is (niet Snicket) die hen in de posities brengt!

Maar het is een kinderboek. Nou ja, een tienerboek, want ik overdrijf echt niet als ik zeg dat er echt erge dingen gebeuren. Volwassenen zouden veiigheid moeten bieden aan de kids, maar geen enkele beschermer kan op tegen Count Olaf. Het gevaar blijft komen. Dat is best stressvol voor de lezer. Ik merkte dat toen ik deel 4 t/m 9 achter elkaar door las. Ja: daar ben je wel even miserabel van. Lees dit dus niet voor aan jonge kids: het is echt erg. Maar wel om te lachen, wat ook wel weer gezond is.

De film is prachtig: dromerig maar ook eng

A Series of Unfortunate Events is ook een prachtige film. Niet alleen met een geweldige groep acteurs, maar ook hoe het is vormgegeven. Het is herkenbaar, maar dromerig. Als een soort pseudo-victoriaanse periode, die niet helemaal synchroon loopt met onze tijd. Maar het is eng, omdat de slechterikken zich niet houden aan de regels. Letterlijk.

In kinderboeken maken de boeven altijd een fout of zijn ze niet zo slim. Of er staat een heldin op die gerechtigheid brengt. Maar dat gebeurt niet in de film. Iedere keer komt de slechterik weer terug met een nieuw plan. In de film zijn de eerste drie boeken verwerkt. Dat geeft een mooi afgesloten gevoel. Maar je weet dat er dus nog 10 boeken volgen.

Maar wie is Lemony Snicket dan?

Daniel Handler is de schrijver achter Lemony Snicket. Hij heeft kinderboeken geschreven onder die naam, maar schreef ook toneelstukken en andere boeken onder zijn eigen naam. Hij was ook betrokken bij de tv serie (die ik ondanks dat nog steeds niet wil zien). En hij speelt accordion. Handler is ook een beetje een personage, heb ik het gevoel. Maar hij bestaat echt en Lemony Snicket niet.

De dubbele bodem van een schrijver die ook een personage is komt terug in zowel het boek as de film (en de tv serie). Dat levert best leuke momenten op. Een schrijver communiceert niet vaak op zo’n directe manier met zijn lezers. Handler doet dat dus via Snicket, maar hij is niet Lemony Snicket. Het is een facet van hem.

Zowel de film als de boekenserie raad ik aan. Zeker de boekenserie is leuk met die 13 boeken. Lees er eentje elke maand, dan heb je iets om naar uit te kijken. En na boek drie mag je dan ook de film zien. Dan leeft het misschien nog iets meer in je hoofd.

, ,

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *