Dit is ondertussen ook al een oudere tv-serie, van 2006. En het gaat over mensen over de hele wereld die ontdekken dat ze bijzondere krachten hebben. Nou ja, de hele wereld: Amerika en Japan, daar hebben we het voornamelijk over. Toch is het een serie met een internationaal gevoel. Dat is ook wel weer eens leuk en positief.
De cheerleader en de anderen
Stel je voor, je bent een redelijk populair meisje op school en je bent ook nog eens cheerleader. En dan ontdek je dan je eigenlijk onverwoestbaar bent. Of je nou van een dak naar beneden springt of een auto-ongeluk hebt: je lichaam hersteld zich zoals Wolverine. Claire denkt eerst nog dat ze de enige is, maar de kijkers zien natuurlijk dat er overal mensen opduiken die kunnen vliegen, gedachten kunnen lezen of de tijd kunnen stilzetten. En dan wil je natuurlijk weten waarom.
Of je echt een goed antwoord daarop krijgt, dat ligt aan je eigen verwachtingen. Maar het verhaal en de personages zijn leuk genoeg om de afleveringen met plezier te kijken. Soms merk ik dat dit soort oudere series me meer boeien dan bijvoorbeeld Stranger Things. Bij Stranger Things gaven we het op na het eerste seizoen, omdat er gewoon te weinig boeiende dingen gebeurden. Heroes is niet altijd top, maar elke aflevering blijft ons genoeg boeien.
Vragen, veel vragen, maar weinig antwoorden
Net als in Lost wordt de kijker vooral gedreven door alle vragen die het verhaal oproept. Waarom hebben mensen superkrachten gekregen? Waarom? Wat zijn die kleine hints van de toekomst en is er inderdaad een mogelijkheid om de wereld te redden? Wie is de vader van Claire en waarom heeft hij haar geadopteerd? Elke aflevering hoop je op een antwoord, maar er wroden maar hele kleine en vage antwoorden gegeven. Logisch, want als je alles weet dan kijk je niet meer.
Het is vooral de manier waarop de afleveringen je meeslepen. Ook de plottwists en de avonturen houden je afgeleid van het zoeken naar die antwoorden. Maar dat is precies de bedoeling van de serie. Natuurlijk kijken we, als Trekkies, anders naar de vele verwijzingen naar de Star Trek series. En de humor daarvan in Heroes is bijna een injoke. En toch, toch is dit een leuke serie ook als je niet zo van scifi en fantasy houdt. Juist omdat onder alles wat gebeurt e personages nog steeds gewone mensen blijven. Een tienermeisje, een politieagent, een nerd en zijn vriend.
Heroes is ook een beetje ontsnappen
Naast mensen die kunnen vliegen, onverwoestbaar zijn of onzichtbaar, zijn het dus ook gewone mensen met gewone drama’s in hun leven. Een gebroken gezin, een moeilijke relaties tussen twee broers, een kunstenaar die erg lijdt. Je wordt dus elke keer weer herinnert aan het feit dat helden ook maar gewoon mensen zijn. Dat is anders dan de Marvel superhelden-films. Toch is de tv serie een manier om even te ontspannen en ontsnappen.
Want blijkbaar kunnen gewone mensen ook bijzondere dingen doen. Wie droomt er niet van af en toe gewoon even onzichtbaar te zijn, of niet bang zijn om iets te breken omdat je toch wel binnen 5 minuten je botten heelt? Zit jij soms ook op je werk naar de klok te kijken met de wens dat jouw pure wilskracht de tijd vooruit duwt zodat je naar huis kan? In Heroes kan dat. En als je na 1 seizoen afhaakt is dat prima. Maar wie weet kijk je alle afleveringen.





Geef een reactie