Sommige actrices zie je steeds in eenzelfde soort rol terug. Sigourney Weaver heeft juist een heel breed scala aan types gespeeld. Natuurlijk Ripley in Alien: de slimme vrouw naar wie niemand luistert als ze een buitenaards monster tegenkomen. Maar ook Gwen in Galaxy Quest, een actrice die een vrouw speelt op een ruimtescchi … naar .. wie … niemand echt luistert omdat ze de computer herhaalt. Maar van serieuze rollen tot komische rollen: Sigourney kan het allemaal!
De rol die voor een mannelijk personage geschreven was
Ik trap waarschijnlijk wel een open deur in. Maar in Alien speelde Weaver een rol, Ripley, die eigenlijk voor een man geschreven was. Ik weet de details niet meer helder, maar uiteindelijk werd voor Weaver gekozen omdat ze gewoon een goeie actrice is. En dan maakte het niet uit, Het voordeel was dat Ripley geen zeurderig, angstig of dom personage was. Zo werden vrouwen namelijk vaak – altijd – in griezelfilms neergezet. Ik zag voor het eerst een vrouwelijke personage waar ik naar op keek en die mij liet zien dat je best moedig en sterk kan zijn.
En is Alien een griezelfilm? Ja, en science fiction. Maar ik keek de film in mijn uppie, alleen thuis, iets te jong, en ik zette het geluid maar uit. Toen vond ik het minder eng. De film stoppen of uitzetten vond ik geen optie, want het is een geweldige film, nog steeds.
Ghostbusters en Galaxy Quest: humor
In twee films speelt Weaver een komische rol. In Ghostbusters misschien iets minder een rol waar je enorm om moet lachen, maar als ze ‘bezeten’ wordt door een bovennatuurlijk wezen, mag ze wel even lekker over de top gaan. Toch is haar rol in die film meer van het type ‘mooie vrouw, moet gered worden, heeft weinig verstand’. Gelukkig speelt ze het toch met een scherp randje.
Maar in Galaxy Quest vond ik haar beter. Of: dat personage was gewoon grappiger. Een actrice die in een science fiction serie speelde, alleen voor haar uiterlijk en die niet bepaald het rolmodel voor ‘sterke vrouw’ was. Maar … die als de actrice wel schoon genoeg had van dat stereotype gedoe, en als mens, niet als personage, uiteindelijk wel haar frustratie uit. Op een grappige manier. In Galaxy Quest speelde natuurlijk ook Sam Rockwell.
Copycat en Jeffrey
Een kleinere film was Copycat, maar ook daar vond ik haar sterk. Haar rol was serieuzer in deze thriller, waarin ze een psychologe speelt, die pleinvrees heeft en toch een moordenaar moet opsporen. Het is een goedgeschreven verhaal, maar Weaver is ook heel geloofwaardig als slimme vrouw, die met haar beperking zichzelf en collega’s in veiligheid moet brengen.
Maar ook als bijrol kiest Sigourney Weaver altijd interessante films. In Jeffrey heeft ze maar een kleine rol, en toch heel belangrijk. De film gaat over de AIDS epidemie, maar uiteindelijk vooral over liefde en de angst mensen te verliezen. Misschien was de keuze niet zozeer voor de rol, maar meer dat haar – toen al – bekende naam, meer bekendheid zou geven aan de film. Dit was ook geen grote blockbuster, maar als je de kans krijgt: kijk deze film.
En de biopic: Gorillas in the Mist
Dian Fossey, die gorillas bestudeerde en letterlijk heel dichtbij de mensapen kwam, was op haar lijf geschreven. Fossey had ook moeten bewijzen dat haar methode werkte en ondervond veel tegenwerking als vrouw in de academische wereld. Dat ze uiteindelijk wel heel dichtbij de gorillas kwam, en er geheimzinnig werd gedaan over haar gevoelens voor de dieren, maakt het niet makkelijk voor Fossey om haar echte data serieus genomen te krijgen.
Gorillas in de Mist is een prachtige film. Weaver ging later terug naar Africa en kwam bij de groep die ze voor de film bestudeerde en het was best ontroerend om te zien dat zij de zilverrug herkende en ook dat zij zelf zo geraakt was door hem terugzien. Dat is nog terug te vinden op YouTube ook: uit een BBC documentaire. Het voelde alsof ze net zo van de gorillas was gaan houden als Fossey.
Altijd wel een film met Sigourney Weaver
Genoeg variatie, toch? Heb jij nog favoriete films met Sigourney Weaver of er eentje op je lijstje staan om te zien?
Geef een reactie