Orange is the New Black: sterk in verhalen vertellen

Maandagavond hebben we onze vaste tv serie Orange is the New Black. Geen nieuwe serie, maar zo’n serie die we altijd wel wilden zien, maar gewoon niet op ons rooster hadden staan. Waar onze maandagavond-serie aan moet voldoen is wel: stevig verhaal, goede personages en met een beetje diepgang. Vandaar dat we eerder Mad Men keken, en The Wire en Breaking Bad. En OITNB past daar heel goed tussen.

Ah, die actrice kennen wij!

Eerlijk gezegd wist ik alleen dat het om een vrouwengevangenis ging en dat Kate Mulgrew (Star Trek: Voyager en Prodigy) er een belangrijke rol in speelde. Ik had geen idee dat het eerste seizoen een witte vrouw met privileges een Amerikaans gevangenissysteem binnen zou rollen. En ik denk dat ik daar ook anders naar kijk dan Amerikanen, want het is heel anders dan hier in Nederland. Ik dacht wel dat het een meer typische vrouwenserie zou zijn en dat is gelukkig niet waar.

Kate Mulgrew in Orange is the New Black

Orange is the new Black is ook geen serieuze en dramatische serie. Er zit veel humor in, maar het is vaak wrange humor. Je lacht om absurde dingen, waarvan je eigenlijk denkt ‘dat is toch niet waar?’. En ik ben nog niet zover dat ik dat ga uitzoeken, Mij was allang duidelijk dat je beter niet in een gevangenis in de VS terecht kan komen. Nu, 2025, helemaal niet, natuurlijk. Het is echt gevaarlijk. Er zitten echt niet alleen harde criminelen.

Grappig, maar hard (Hard, maar grappig)

Dat is de ‘hoofdpersoon’ uit het eerste seizoen ook niet. Ze heeft iets gesmokkeld en is eigenlijk op hele lichte overtredingen de gevangenis ingegooid. Waar ze meteen moet wennen aan hoe ze haar menselijkheid kwijtraakt. Met vier vrouwen in een afgesloten cel, of slapen op een slaapzaal met ik denk 12 of 16 andere vrouwen. En ze verliest alles: niet alleen dat ze niks meer zelf kan beslissen, maar hygiene, privacy, contact met de buitenwereld. En ze is dit niet gewend, natuurlijk.

Scene uit Orange is the New Black

Haar entree in de gevangenis is onze kennismaking als kijkers. We leven met haar mee, tot op een bepaald punt, en leren de andere personages kennen. Langzaam wordt duidelijk dat zij niet de hoofdpersoon is, ook voor haarzelf. De andere vrouwen hebben hun eigen verhaal en achtergrond. Sommige hebben echt een rotleven achter de rug, sommige zijn wel een beetje intimiderend. Maar je leert ze allemaal kennen. Oordeel een boek nooit op de omslag.

Verhalen met flashbacks in Orange is the New Black

Laagje voor laagje zie je de personages herkenbaarder en menselijker worden. Precies zoals dat in omgekeerde volgorde gebeurt als je de gevangenis ingaat en blijkbaar daar als ‘crimineel’ je rechten als mens verliest. En je ziet dat je begrip kan hebben zonder oordeel, dat het mogelijk is om iemand echt te zien. Ook als ze iets fout hebben gedaan. Dat hoef je niet goed te keuren, maar begrip over waarom iemand iets doet geeft iemand wel zijn menselijkheid terug. Ook als je het gedrag fout vindt.

Het zijn krachtige verhalen. Geen spectaculaire plottwists, maar wel een serie die je een beetje verrast. Het is soms ongemakkelijk, maar altijd met een invalshoek die je erin trekt en waar ik in ieder geval elke maandag weer naar uitkijk. Welk personage gaan we nu weer ontdekken, hoe haar leven was voor ze hier belande? Of welke andere personages zijn nu weer bezig elkaar het leven zuur te maken? Wij kijken Orange is the New Black samen en tijdens het afwassen speculeren we er al over. Toch leuker dan een serie alleen kijken, denk ik.

Heeft een serie jou weleens geraakt door hoe het verhaal verteld werd? Ik ben benieuwd welke dat was, dus deel het gerust hieronder in een reactie.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *